به وبلاگ عمومی و ادبی ورزشی خوش آمديد
 |
» آخرين ارسالها - ملوان-داماش - آنجلینا جولی در افغانستان - - - شعر امروز » موضوعات » نويسندگان - HOSEYN HASANI » لينکستان - http://medjai.anzaliblog.com/ - لبهای سرخ - شاعران انزلی - شیپورچی - آبای انزلی چی - شاعران خلخال - انجمن ادبی تهران - ادبیات در انزلی - انزلی بلاگ - شهر من انزلی - فروشگاه آنلاين - فروش هاست و دامنه » دوستان - meraj marjani - حسن لطفی » ياهو » » جستجو » آماروبلاگ نظرات: 19 نوشته ها: 60 بازديد امروز: 53 بازديد ديروز: 43 کل بازديدها: 41880
|
شاعران انزلي
در اين پست شاعراي انزلي رو با يكي از شعراشون معرفي مي كنم . شاعران انزلي
در اين پست شاعراي انزلي رو با يكي از شعراشون معرفي مي كنم . شعر (واکفته دیل ...)از یوسف رضوی صیاد شعر (مرا دیوانه ات کردی)از اسدالله حیدری فخرشعر(رسوخ احساسی...) از محمد علی بزرگ نیا شعر(صدا)و(در فستیوال...)از فریده توکلی شعر(دروغ!) از نیلوفر معذی دوشعر با نام (قفس) از خانم راحله روشندل شعر(رفیق)و(آی ای دادرس نمی آیی)از خانم طاهره شارمی شعر (تندیس نقره ای) از محمد امیدوار شعر (عشق امروزی)از آقای غلامعلی نظری شعر(اوج) از آقای اسماعیل اکبری غزل (کوی صبر)از آقای اکبر باب خسرو شعر (ترک چیه)از طاهره مرادی متخلص به ش.شبرو شعر طرح "تر" از بنیامین حضرتی غزل "مده به دست زلف صبا زلف عنبر آسارا ..." از آقای محمد علی راغب شعر "زوال ظهر"،"شعر موشح"و"پیام دوستی"از بهبود مرادی متخلص به (ائلچی خلخالی) شعر (نمرود) از آقای بهبود مرادی شعر(در آرزوی پروانه)از پری شیخی شعر زنگ خطر از مجید زیرک شعر (حریم یار)از خانم ماریا گیلزاد کهن متخلص به نگار شعر(مترسک)از استاد محمد علی بهنود شعر (تَرَکِ دیوار)از محسن حسنی متخلص به تگرگ شعر (چنگیز هم) و شعر گیلکی (خونشوری)ویک ترانه از خانم طاهرۀ مرادی متخلص به شهرزاد شبرو شعری از نیلوفر محمدی پور مدار اكنون ويلدا ازسروش محبوب يگانه ترانه ي روياي من از خانوم پري شيخي غزل روياي سبز از آقاي شهرام حسن زاده دو بیتی از آقای عبدالهی متخلص به عبد غزل از محمد شعبانیان متخلص به (ققنوس) شعر از عزیز طویلی مورخ تاریخ انزلی
واکفته دیل می شین شیدا شیمی شین گوما بوسته می شین پیدا شیمی شین نانم کیّه ،کی اَ بختهَ نویسه! اگه ایمرو هَنه ! فردا شیمی شین یوسف رضوی صیاد
مرا دیوانه ات کردی تو ای آرامش روح و روانم شکفتی همچو گل،در بازوانم چو دیدی عاشق روی تو هستم شکستی ذره،ذره استخوانم مرا دیوانه ات کردی، تو کردی چنین پروانه ات کردی، تو کردی نمی دانم کجا گویم غمم را؟ برون از خانه ات کردی، تو کردی چرا از من گریزانی،ندانم! بریزی آب و آتش را بجانم پس از عمری براهت صبر کردن چه سازم با دلت،نا مهربانم؟ همان بهتر،که دیگر،بر نگردم! ببینی حال زار و روی زردم اگر دل بستن"فخرت"خطا بود بدل آتش زنم،تاگرد،گردم اسدالله حیدری فخر در فستیوال آینه و تصویر صدایی به اعجاز می رسد و... چشمی *** تصویری که... دلاورانه دل به فردا سپرده و... خواهش دستانی که... چشم... به کوچۀ اقاقیا دارد آه... چرا؟ کرمها و سبزها نردِعشق می بازند و... پاها حماسه ای بسازید تا کودکان... در باور کوچه ها باورانه به رستاخیز آینه بیاندیشند فریده توکلی 20/4/86 انجمن شیدا چهارشنبه 7 بعد از ظهر (صدا) مرا به صدایت دگر مده عادت مرا به ناز متایت دگر مده عادت مرا که زورق طوفانیم به خودبگذار مبر به موج حمایت دگر مده عادت مرا که هستیَم از ساقه سبزتر باشد به سبزه زار صفایت دگر مده عادت مرا طلوع سحر،صبح روشنی اما به سایه سار وفایت دگر مده عادت مرا ز بند جنونت رها نما ای دوست به قیل و قالِ رهایت دگر مده عادت مرا چو دانه رها کن به سبزه زار امید به من، به تو،به شمایت دگر مده عادت قسم به جان فریده بگو، ز عشق بگو ولی به سوزِ نوایت دگر مده عادت مرا به جرم سپیدی اگر به دار کشند مرا به های های صدایت دگر مده عادت فریده توکلی 9/4/83
دروغ! پیش پایش همیشه پا می شد توی قلبش جز او که جامی شد مادرم رفت و زن پدر آمد عشق پوچی که جابه جا می شد در پس حجم خالی یک حوض پنجۀ گربه ای که وا می شد شب دو چشمم به راه بابا بود آب مشقم همیشه با می شد قسمتم را رقم زدند آری! روی شیشه ای که ها می شد نیلوفر معذی رسوخ احساسی در عمق... چای را هم بزن بانو شکرها ته نشین شده اند! محمد علی بزرگ نیا (رفیق) چه بگویم من از این دیدۀ بیدار رفیق بنگر شعله کشد سینه شرر بار رفیق دل به زنجیر غم عشق گرفتار شده است چه کنی با من و این قلب گرفتار رفیق سحر آیینۀ خورشید که تابد به سرم شکفد لالۀ سرخی زلب یار رفیق خوابم از سر برود تا که زند خنده به ما رخ مهتاب بر این گونۀ تب دار رفیق قصۀ دلکش ما بر سر بازار صفا بفروشند،چه کس گشته خریدار رفیق بنشیند چو شبی مرغ هما کنج دلم کوکبی هم به درخشد ره دلدار رفیق آید آن عاشق دلخسته شتابان به رهم تن و جان را بکنددر رهم ایثاررفیق همه جا سایۀ اقبال فتاده است به سر ثمرش در نگهم گشته پدیدار رفیق قدحی پر کنم از آب رز شاخۀ تاک تا که آرم بر تو لحظۀ دیدار رفیق بنشینی سر کویم که ببینی چه کنم بچکد اشک وفا بر سر گلزار رفیق بسراید چو غزل "طاهره"از غنچۀ عشق بزند یار نوا همره آن تار رفیق سروده 17/10/85 طاهره شارمی
(آی ای دادرس نمی آیی) خشک گردیده دانۀ هستی ،در نگاه غمین و تبدارم ابر اشکم چُنان چکد گویا،غرق گردیده قلب بیمارم ریشۀ خارهای صحرایی،به تنم چنگ می زند دیگر خون بریزد به پای دامانم،بخت برگشته و نگون سارم دل هر سنگ را بلرزاند،داد و افغان و ناله ام امّا نشنود هیچ کس صدایم را،زین جهت من ز غصه سرشارم بی وفایی کند دگر با دل،با جفایش مرا از خود راند روزها تار می شود ظلمت،چادری می کشد به رخسارم جغد پیری نشسته بر بامم،خواند آواز شوم تاریکی آی ای دادرس نمی آیی،تا که روشن کنی شب تارم زیستن را بپرورم در سر،در خیالم امید و هستی را تا به همراه"طاهره"یک شب،پرده ها را زدیده بردارم سروده3/4/86 طاهره شارمی
(قفس) قفس قلبم را بر بلندای درختی آویختم عشق آمدُ درون آن خانه کرد رعد عشقش همه پرهایم بسوخت امروز قفس ماندهُ من (قفس) قفس قلبم را تا کهکشانهای روشن آرزو بردم در آفتاب زرد پائیزی پر شد از عطر یادت در قفس را بستم تا عطر وجودت نگریزد. سرودۀ راحلۀ روشندل بندر انزلی
((تندیس نقره ای)) جوانی را جهشی تمام کرد زمانه به پیرها هم رحم نکرد طلا نداد نقره نداد سالیانی سپری می گردد سرم شاید تندیس نقره ای باشد محمد امیدوار
(عشق امروزی) نا مه ای در- لب تاب - و کلامی در - رایانه - اینک مجنونیان زمانه بی راز سر به تو، بی عشقی صمیمانه در- کافی شاپ - و در انعکاس ماهواره ای محملها اینک در گذر روزگار لیلی ترین پیام محبت - چَت - می شود در هر حضور و محفلها باری،در این عبور غریبانه تنها من می مانم و پیراهن عشقی بتن - - هنوز نجیبانه. باور کنیم در روزی چون امروز بی دانش - وبلاگ - ماندن حکایتی ست غلامعلی نظری بندر انزلی خرداد 1386
((اوج)) ترازو، من، اندوه، و هوایی که در این اوج بازدم تیرۀ مرگ است اسماعیل اکبری
(کوی صبر) شراب شعر تو امشب ، به جانم فتنه انگیزد چه مضمونهای بکری زان لب شیرین توریزد مرا ساقی به میخانه ببر، جامی از آن می ده که(حافظ) از درون جام می یکباره برخیزد به امید تو در باغ آمدم ، ای باغبان اینک مرا دریاب تا طبعم به گلهای تو آمیزد ز بند ناصحان غافل نیَم ، جانا که میدانم نیفتد دست هر کس دُر که در گوش خود آویزد اگرخواهی غزل گوئی چوحافظ نغزگوای شاعر گلاب از گل،شراب از مل،شکر ازنیشکرریزد بده زان باده گلگون دمادم (باب خسرو) را که غم با آن همه لشکر ز کوی غم بگریزد اکبر باب خسرو
"طرح تر" از جود انتقام جام، شرنگ می خواهم تا از زباله،دود از مرگ، برگ تر و از دید، فرا دید تا برکشم خویش در خویش و در کیش وبسوزم تار و پور تا بر کشم بر بوم جدید تن طرح خواستن را
آری من افق از برای اخراج سموم و از برای ورود عموم رنگ می خواهم بنیامین حضرتی "آسمان"
مده بدست صبا زلف عنبر آسا را به تیر غمزه مکش دل شکسته چو ما را دلم که بی تو زند جوش هر زمان دانم بسان رود نماید هوای دریا را همین نه دل ز کف عاشقان ببرد چشمت که رام کرده ز رم آهوان صحرا را هر آنکه سر بفلک برکشد ببینم خوار به پیش قد تو سرو بلند بالا را نظر به چهره بیکانگان از آن نکنم که روزگار بیاموخت نقد رسوا را بدام و دانه شکار کی نشد راغب چرا که برده سبق از بلندی عنقا رامحمد علی راغب
"پیام دوستی" می دل پر زغصۀ زمانه آقصه بو می شعر ره بهانه آتشمه می دیل کیشه زبانه جان برر ای زره تو گوش بوکون می تلخ درده ره ایپچه هوش بوکون دفتره عمره اروزه واکودم طالع بخته بیدمه تا کودم مرغ دل سینه درون جا کودم مرغ نبوبلبل پر گیفته بو چند بهاری اونه در چیفه بو انزلیچی رشتی ودیناچالی هی تو مره طعنه زنی خالخالی چند کلمه حرف دارمه تو والی من اگه داشتم اویه دام دانه پا نو کودُم جان بررتی لانه روبو کوده اگرشیمی گیلانم تاول دست امره بخورده نانم منّت هیچ کسه نبرده جانم عیبه تره بنان بوشو تی کاره یا که نیشی سر بگیریم دوباره می دل داره تی حرفجان گلایه هنوز گویی ترکان عجب بلایه بلا چیه تی گردن طلایه گیلک تویی ملک بویی در عالم تی امره جان بی گیفته آن نهالم می چوم داره تی سبز رنگ رنگه کوه بیدین هنوز خوره قشنگه (میرزه)بی گیفته او روزه تفنگه من اونه هی جان برر گفتیمی (میرزیه)دسته همه ته گیفتیمی جنگله شیره همه یاور بومه خوابه واناشتم با یه هرگز چومه تا سحره دلی دلی گفتمه دست قضایه نیبه کی بو کودن (میرزه)بخواسته امَره رو کودن آذریم تی امره هم قرارم خزان نییم تی برگه ره بهارم تی خانیه حلب نبم!حصارم چی فکر کونی مگر هچین وچینه می حرفه گوش بوکون می حرف همینه برنجه کی خوری می دست رنجه آدریا که نهه نهفته گنجه شیمی خورد و خوراک اگر برنجه گندمه نان کونیم خوریم چو آدم فکر نوکونی تی امره خانه زادم تی سرنوشت تی امره روبرایه ا دشت خرمی تَرَه پنایه مَره که نان فاده امی خدایه عیبه بوشو تهمت بی جا نزن بی گیفته بخته تی شینه پا نزن تو کی داری عقده دل ترکجان ایپچه بی نیش فکر بوکون تی میان چوم واکونا عالمه فیندیر فلان ترک و عرب غیریه صحبت نیه حورمته قائل بوبون انسان کیه دریایه طوفان جلو فوش آیه (ائلچی)شعران تره دل خوش نایه هر کی بوبو می جایره جوش آیه تا کسیه گوفتن ناتانیم تاکسی چی تا بیده خالخالیام حالا بی یه. "بهبود مرادی متخلص به(ائلچی خلخالی)" "بندر انزلی"
(ترک چیه) انزلی دو نژادیه من که آپارتای نی یم تی تاوله دسته تی غیرته من بمرد تو مرا گیج گیلک نوگو منم نگم خالخالی گیج چیه،اَ شهرِ مخان ناسا ایساد ترک وگیلک چیه ایرانی ییم اَ شهر جه تی مرا پیلا بستم مدرسه که کس کس ورجه نیشتیم ترا یاده مدرسه ور چقدر می رافا ایسه ای کپور نی یی،هفت ساله انتظار در یا ایسی ترک چیه انزلی پیلا بستی خواهی نخواهی می مرا همدر دی تخلص ش . شبرو جوابیه یک گیلک به شعر دوستی همشهری ترکمان
"شعر موّشح" رسم زمانه بئله دیر قوش اوچار گئدر هر یرده کوچ آچا ائل اوبا اوردا قار گئدر یار پاق گول اوسته غنچه له نر باغ فرحله نر گاهدان گویون سوین گلراوندان قاپارگئدر مینجیق کیمین یاخاسینان آسار گولون گولده نازین چکیب عطریندن ساچار گئدر یاخچی بئجر میشم سنه بیر گل عمر بویی قابیل دیر اللری یری گلسه قابار گئدر زینداندی قافیه چیخا بیلمز شعیر یازان سئل تک قاوار لانیب داغی داشی آشار گئدر یاخچی قیزیل چی سان تانیسان گوهری میسی ویر سون محک داشین دمیره پاسلانار گئدر نذر ائله دیم بالام گله سالیم قویون کسم دور ساخلا قوربانی یوبانار سان داوار گئدر باغریم دالینجا دیر گئدیسین هی گوزوم قوشی ائلچی خیال کیمین یولون اوستن اوچار گئدر بندر انزلی ائلچی خلخالی بهمن85
"زوال ظهر" با هر سپیده سبزسر آرد نهال ظهر دارد هوا صافی ازآن اعتدال ظهر روزی دهنده به کرامت گشوده پر بر اوج می رسد چو کبوتر دوبال ظهر عمرم ز روزها به شمارش که می رسند بی بهره نیست ساعت ما از جدال ظهر صبح مسا هر دو سعود رکودهاست با این سکون خود چه دارد خیال ظهر هم چون برزگوار ندیدم به عمر خویش در دانه هیبتش سر آرد مثال ظهر از هر دری سخن برانی کنم حدیث هرگز مپرس من برآرم خصال ظهر روی جوانیم دوباره مزن به چنگ دانی دل مرا چه کرد اختلال ظهر در جانم آتش است که رویم به سایه هاست بی سایه آتشم کشید محال ظهر آغوش آسمان گشوده به سوی من هی می زند به به چشم به رویم مجال ظهر روح بلند شب سکوت بی سکون اما به هال و هوی سر آرد جلال ظهر صبح و سپیده دم دو رکعت نماز عشق خواندم به صد دعا یمن جمال ظهر دیدم کتاب عشق دو جمله نوشته بود دارد نوا غافله از قیل و قال ظهر یک آسمان نگاه گواهش نمی دهد بر حال عاشقان چه آمد خلال ظهر آن توسن خیال که ظهرش شباب اوست هی رفته رفته گشت به غصه هلال ظهر هر غصه میرود زیادم ولی چه سان یا رب بدر کنم زدیده ملال ظهر سرهای بی بدن به نیزه عطش عطش سر داد ناله ها گمانم زوال ظهر ائلچی از آن بگو به گریم به حال خود آن سان که گفته بود اذانش بلال ظهر ائلچی خلخالی بندر انزلی 85/11/18 (نمرود) با من سر سجاده نشین بود نگاهش در تنم از درد خود افزود نگاهش سرباز خبر دار به صف بودم و لیکن آزاد به سان بر همه فرمود نگاهش زاهد که تمرکز گر او نقطۀ مهر است وامانده در آن نقطه که فرسود نگاهش آن کیست ایازی که سیه چُرده غلامی زیباتر از آن دیده محمود نگاهش هی رنج شدم در پس این پردۀ اوهام تا کشور تن آمده کمبود نگاهش هر دیده که اشکی است بر آرد طرف من معلوم به دریاست چومن رود نگاهش کس را نرسد مرتبه ای بهتر از این خلق بوده است در آن مرتبه نمرود نگاهش مردم،به خدا خسته دلم لیک مدارا سر سبزترین سبزی بهبود نگاهش در جاده عمر حال تر تردد همه(ائلچی) پیروز کسی با همه خشنود نگاهش آقای بهبود مرادی متخلص به ائلچی
(درآرزوی پروانه) شب می ریزد در چشمهای همیشه ستاره ات دوباره بزرگ می شوم بروی دستانت راه می روم تمام خود را در مسافت ماه ببین! ستاره ام چگونه صدا می کند دلی را که در اعماق داستانیست مرا مجبور کرد،بخوانم الف - ت وتو خواندی الفت یادم هست هر کدام چگونه مرا به بازی تو باز کرده اند ومن هنوز بدون هیچ همبازی خود را در الفبای دستانت مرور می کنم تا شاید روزی واژه ای باشد جهان را به معنای خودش سیب شود در باور شبی که بلندترین نگاه تو را به من برساند تا اینبار کودکیم را سرازیر کنم در آرزوی پروانه ای می نشیند بر درخت کاجی که تو آنرا در سردترین واژه ها پرواز دادی تا من تمام خود را، راه روم در مسافت ماهی که درون حوض یخ می زند پری (زنگ خطر) چه راحت می گذرم از لبهایی که ارزش بوسیدن داشت. چه راحت قربانی می کنم این ارزش، در تماس لبهایم با ته سیگارزیرپا له شده. شهر من به من بگو، چند نفر دزدانه امشب مثل من در خیابانهایت ته سیگار جمع می کرده اند. کاش مردم دست و دل باز شهر من سیگار را به غرور پا خاموش نکند. شاید؛ نویسندۀ فقیری مثل من به دنبال ته سیگار در خیابانهایت چشم خواهد دوخت بر زمین با حسرت لبهایی که ارزش بوسیدن داشت؟ مجید زیرک 2/25/86 (غزل) ردی از عشق به روی دل من جا مانده دهن درد به بلعیدن من وا ماندهاز گل سرخ بجویید که پرپرشده است از گل یاس بگوییدکه تنها مانده خسته ام می رویم امابرسم تا دریا موج هم خاطره ای است که از ما مانده پای عشق,همه هستی خود را دادم عمر هم رفت ولی باز تمنا مانده گر چه امروز هم انگار چو دیروز گذشت باز می گفت کسی،باش که فردا مانده محمد شعبانیانمتخلص به (ققنوس)
(حریم یار) ای بلبلی که خانه به گلزار کرده ای یادی مگر از این گل بی خار کرده ای هرگز نبوده دست گلی پای گیرتو بسیار گل اگرچه گرفتار کرده ای چون آبشارهم همه گر حرف عشق را بیش از هزار مرتبه تکرار کرده ای بس نغمه های شوق به گوشم زآرزوست بس سنگ دل که نرم به گفتار کرده ای آئینه گون که ره به حریمت نبرده اند یاد صفای صحبت دلدار کرده ای باز آمدی به شوق به بالین من که باز تجدید عهد با دلم انگار کرده ای پیش آی عاشقانه در آغوش گیرمت اکنون که یاد این دل بیمار کرده ای دیوانه ای که صحبت مجنونت آرزوست آزاده ای که یاد گرفتار کرده ای مهرت فزون که دفتر شعر (نگار)را شور آفرین و نغز و شکر پار کرده ای ماریا گیلزادکهن متخلص به نگار (مترسک) کاشت دهقان درون جالیزار سر اردی بهشت تخم خیار خواست زافات در امان ماند در امان از پرندگان ماند چوب از بید بی ثمر ببرید چون صلیبش به ریسمان بکشید گفت اینش دودست و وینش پا تا کنم بهر او سری پیدا پس بیاورد یک کدو غلیان از برایش کشید چشم و دهان کرد وارون نهاد بر پیکر زکدو ساخت از برایش سر کرد بر تن قبا کله به سرش بست بندی چون شال بر کمرش پای او کرد بر زمین محکم داشت او را به پای همچو علم چوب از بید زان سبب ببرید تا بود بی بر و ثمر چون بید داد زان رو وِرا دو دست دراز تا کند خود ز خویش رفع نیاز داد یکپا وِرا از آن رو نیز که نباشد بر او دو پای گریز سر او کرد از کدو زانرو بی تفاوت شود بسان کدو ساخت زانرو به هیکل آدم تا کند فهم نیک و بد را هم ساخت او را امیر شالیزار کرد نامش مترسک سردار گفت این است مرز وسامانت هست اینجا مقرّ فرمانت نگذاری پرنده ای زنهار پا نهد لهظه ای به جالیزار بشنوم در کند دمی ز فراز از مقرّ حکومتت پرواز از تو خواهم گرفت شال و کلاه زین مقامت کشم به خاک سیاه بود تنها خرابکار کلاغ پا نهادی به بیم اندر باغ لیک بی بیم مرغهای دگر می گشودند اندر آنجا پر می نهادند پای بی تشویش می شمردند همچو خانۀ خویش بی تامل مترسک نادان با غروری که داشت از فرمان همگی را از آن محل می راند نیک و بد را از خویش می رنجاند گه که می کرد با مدارا کار یاد دهقان شدیّ و وان گفتار از تو خواهم گرفت شال و کلاه زین مقامت کشم به خاک سیاه ندهد تا زکف کلاه وکمر میشدی سختگیر بار دگر مرغها را از خویش میرنجاند همگی را از آن محل می راند پای آنان فشرد در آن کار که نهادند جمله پا به فرار خود او ماند و پهنۀ صحرا بوته های خیار و او. تنها بود اینگونه پاسبان خیار تا که پرورده گشت جان خیار چید دهقان.فروخت بردگران وز بهایش ببرد سود کلان چونکه جالیز شد تهی زخیار رفت دهقان سراغ آن سردار. چونکه از بوداووِرامقصود پاس جالیز بودو بردن سود چون به مقصودخویش شددمساز بر مترسک دگر نداشت نیاز بُد مترسک درآن زمان تنها بود منفور جملگی همه جا نه وِرا یاوری نه یاری بود نه مددکار و غمگساری بود. کرد آنگه قبا برون زبرش زکمر شال وهم کله زسرش پای اورا زجای خود برکند پیکرش را بروی خاک فکند وینچنین بر مترسک نادان یافت دوران سروری پایان او گمان داشت تا عَلَم برپاست همچنان او امیر آن صحراست غافل ازآنکه پایش ازدگری است ابتدا.انتهایش از دگری است دست بنشاندگان مترسک وار همه هستند پاسبان خیار تا که جالیزراست بهره وبر جمله باشند اندر آن سرور نبود ارکه سود در جالیز نیست حاجت به بود ایشان نیز چون مترسک زسرنگون گردند پای برکنده واژگون گردند درجهان نامِ زشت و ننگ به جا هست(بهنود)این امیران را سرنوشتی است شوم وزشت چنان بی گمان بر مترسکان جهان تا که بر پا است رسم استثمار هست بسیار جای جالیزار استاد محمد علی بهنود (ترک دیوار) دیوار ساختم نگهدار سقف اُبهتش رنگ از رخ شعرم پراند همه دیدند خیالم روی دستهایش راه می رفت این خانه خرابم کرد روی آوار من هر از چندی شمعی می سوخت دل خوش بودم شاهینی این درخت را آبستن کند امروز از پس سالها باز به دیوار چشم دوختم ترک دیوار شادم کرد پس زمین هنوز می لرزد متخلص به تگرگ
(ترانه) تو خیال نکن که بردی بار کج تو به منزل رسوندی خونمو به گردن تو می ندازم عمری که سوزوندی از من پس بده زندگی دار قصاصه بخششم خوبه اما واصه تو غیر مجازه برا اون خوبه که اونو بسازه شبرو-سال86 (خون شوری) جنگل جانبرانده،سرما جَه دَ پلکه َانی لختی،خبر هجوم پاییز دهه ورف سنگین جَه می دُرسفته خانه فوگور دست َاَ کبوترم تی معصومیت و تنهایی شینه شهر بوی خون دِهه او قدیمَن ترا به خاطر اَیه؟ تا ایتا جوان مُرده آسمان وارش گوده حَتوکه ایلا خوایه آب زمینه دورسَنه چیب چیبی کودد مُردُ م ان ده وارش نیه خون شوریه امروزَم آسمان جَه خون واره ته شُون واصی گریه دَره تی شُون وصی اَنی چوم واره سال86-شبرو (چنگیز هم) چند روز التماس مانده چقدر گریه که بگذاری لااقل من یک نفر عاشق بمانم فقط این آخرین خانه راخراب نکن از مغول که مغول تر نیستی حتی چنگیز هم چند خانه را نسوخته گذاشت شهرزاد شبرو-سال86 بگذار خاطراتت در یاد من بماند اندوه بی نشانی در جان من نشاند این بار من برایت با خون دل نوشتم از شمع دل بریدن پروانه کی تواند نیلوفر محمد پور
(شب يلدا) در تداوم اين شب كه فزوني گرفته است از يلدا آتشي به پا كن چرا كه مي ترسند از آتش گرگها انزلي12/5/78 سروش محبوب يگانه (مدار اكنون) نهيبي كه ناگهان ضربه مي شود وخوابي كه از مرزهاي رويا عبور مي كند پس لرزه هاي تفكرات گذشته است در مدار اكنون يا كه لحظه فرا رسيده هنگام شدن استدرنگ در مدار اکنون تداعي واقعيت است: خاطرات نوستالژيك! خنده اي تلخ! گذران زندگي. سروش يگانه گچساران2/2/82 (روياي من) حس و حالش منو برده،توي روياي ترانه دلمو ازم گرفته، با نگاهي عاشقانه تو خيالم پر كشيده،تا به اوج آرزوهام اينو هيچكسي نفهميد،وقتيكه اومد تورويام آره عاشقونه خواستم،اونو با دل شكسته من ميدونم اون ميدونه،حتي با چشماي بسته پري
(روياي سبز) اي مرا زيبا تر از روياي سبز روح سبزي در تن شيداي سبز روح من همزاد شد با جان تو عهد بسته با تو اي همتاي سبز مهبط روح مرا اي جاودان تو مهيا ساز در دنياي سبز من به اعماق صدايت مي رسم با نواي دلكش آن ناي سبز من شكسته دل به دنبالت روان نيمه شب در باديه با پاي سبز يا رها از حبس كن ذهن مرا يا بدم تو روحي با احياي سبز شهرام حسن زاده
آثار بيستون را،فرهاد كرده شيرين تا بوده رسم عاشق،اين بوده رسم ديرين ليلي خبر ندارد،از خار و دشت صحرا مجنون در اين بيابان،سر مي نهد به بالين عبد
(معلم)
از معلم عشق و فرهنگ وادب یکجا گرفتم کور بودم،از معلم دیده بینا گرفتم چون معلم،عاشق وارسته علم است و دانش مشعل دانش از آن وابسته شیدا گرفتم درس صبر واستقامت را معلم داد یادم شا دمانی را ز فتح لشکر غم ها گرفتم خارها را از سر راهم به همت دور کردم تا به گلزار معلم،همچو بلبل جا گرفتم نا توان بودم اگر در گوشه ای می آرمیدم از معلم من توان در پهنه دنیا گرفتم با قلم خروارها کاغذ اکر مطلب نوشتم
این ¤ نوشته شده توسط shabro در سه شنبه 29 مرداد 1387 ساعت 01:11 |
|
Powered ByAnzali Blog